ديار اشك
روزگار نامهربونی

                                         روزگار نامهربوني

زندگي اي روزگار اي چرخ گردون                 توي سينه قلبم و اينقدر نلرزون

اي فلك اي والي افسونگريها                         با دلم كمتر كني بازيگريها

هر كه هستي هر چه هستي                            بس كنيد نامهربوني

روزگار اي شاهد ويروني ما                          خشم و غهرت باعث حيروني ما

اي فلك بس كن ديگه آتيش نسوزون                روي زخمامون ديگه نمك نپاشون

هر كه هستي هرچه هستي                             بس كنيد نا مهربوني

گاهي زشتي گاهي خوبي                               هم طلوعي هم غروبي

بعضي وقتها مهربوني                                    بعضي وقتها خصم جوني

اما وقتي سر غهري                                      بدتر از تلخي زهري

تو كي هستي تو چي هستي                            تو هوشياريها كه مستي

هر كه هستي هر چه هستي                             بس كنيد نامهربوني

اي كه حيروني تو از سر سختي ما                    شايد آزرد ميده خوشبختي ما

اي فلك بس كن ديگه آتيش نسوزون                روي زخمامون ديگه نمك نپاشون

روزگار اي شاهد ويروني ما                           خشم و غهرت با عث حيروني ما

هر كه هستي هر چه هستي                             بس كنيد نامهربوني

 

پيام هاي ديگران ()        link        سه‌شنبه ٢٩ فروردین ،۱۳۸٥ - آرش(اشك)
اهل جنوبم (نخل)

                                                       نخل

 

من تشنه ترین ، تنهاترین نخل جنوبم

مثل وطنم سوخته تنم ، اهل جنوبم

تن پوش تن زخمی من مرهم صبره

خوشبختی برام دیدن یک لکه ی ابره

من تشنه ترین ، تنهاترین نخل جنوبم

مثل وطنم سوخته تنم ، اهل جنوبم

                                                 من اهل کویرم

                                                                              از نسل کویرم

یک عمره گول ابرای بی بارونو خوردم

دندان به لب تشنه و پوسیده فشردم

من نخل تبر خرده ی بیداد کویرم

تنهام ولی با این همه فریاد کویرم

نخلستون سرسبزی می شه یه روزی اینجا

پیغام منو پرنده ها میدن به ابرا

                                                من اهل کویرم

                                                                              از نسل کویرم

با لب های خشک ، زخم تبر اینجا می مونم

هر لحظه تو خاک تشنه ریشه می نشونم

با سوز عطش ، تشنگی و داغی می سازم

از جنگل خورشید و عطش باغی می سازم

تنهام نذارید ، من دیگه از تنهایی سیرم

من منتظر دیدن باغی تو کویرم

                                                                (شاعر : اردلان سرافراز )

 

پيام هاي ديگران ()        link        شنبه ۱٩ فروردین ،۱۳۸٥ - آرش(اشك)
کاريکلماتور ( ۴ )

*قلم پر گو ترين اشيا است .

*فرش گلستاني است كه گلهاي هميشه بهار را در دل خود مي پروراند .

*يا درست حرف بزن يا عاقلانه سكوت كن .

*انسان وقتي كه بلند حرف  بزند صدايش را مي شنوند اما و وقتي يواش حرف بزند گفته اش را مي شنوند .

*خانه جهل از آينه اي كه بتوانيم خود را در آن ببينيم خالي است .

*ساز دهني لبريز از حرف بود . اما كسي نبود كه آن را بنوازد .

*براي سرگرم كردن گلهاي كاغذ ديواري مدتهاست كه يك بلبل كوكي خريده ام .

*اگر پرنده نيستي بر پرتگاه آشيانه مساز!

*براي بسيار ديدن خود را نديدن لازم است !

*انتظار ذره بيني است كه با آن لحظه ها را بايد ديد .

 

پيام هاي ديگران ()        link        یکشنبه ۱۳ فروردین ،۱۳۸٥ - آرش(اشك)
عشق

 

                                                  عشق

در دلم ابر تو مي بارد عشق                               سينه ام داغ تو را دارد عشق

باورم نيست كسي از غم تو                                دل ديوانه نيازارد عشـق

باورم نيست كسي زخم تو را                             بر دل خون شده نگذارد عشق

آن غريقم كه نترسد از موج                             تن به درياي تو بسپارد عشق

 

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۱٠ فروردین ،۱۳۸٥ - آرش(اشك)
قصهء گل

 

                                                    قصهء گل

گل گفت : عشقت را به چند بايد خريد

او گفت : به كوهي از غم

گل گفت : غمت را به چند بايد كشيد

او گفت : به دريايي از محنت

گل گفت : چگونه مرا دوست مي داري

او گفت : از همان كوه بگذرم به دريايش مي رسم

گل گفت : تا به كي مرا مي خواهي

او گفت : آن زمان كه قلبت را كوهي از سنگ

چشمانت را دريايي از اشك

و دلت را همچون گل پرپر بديدم

                                                                     شاعر : مژگان حسيني

 

پيام هاي ديگران ()        link        جمعه ٤ فروردین ،۱۳۸٥ - آرش(اشك)