ديار اشك
خلوت من ( ۵ )

سلام دوستان عزیز دیروز مورخه هفدهم خرداد بود یکی از رخدادهای مهم زندگی من روزی که آغاز همه ...  روز سفر من به این کره خاکی  که خود هم نمی دانم برای چی و به چه جرمی به این دنیا تبعید شدم . شاید باید در چنین روزی بسیار خوشحال باشم  و حتی جشن بگیرم  اما ...

         

   ((  چنان  از زندگی سرد و دلگیرم         که روز مرگ خود را جشن می گیرم   ))

 

ای کاش می توانستم  .

 البته من هم با تمام شرایط ،  بسان همه با هزاران امید دارم ادامه می دم  و انتظار پایان این تبعیدی را می کشم تا دوباره به جایی که از آن آمده ام برگردم .

 

             ((    می خوام بخندم اما حیف که اشکهایم مثل من متظاهر َنیستند      ))

 

           اما سعی می کنم   شاد باشم .

 

            برای روز میلادم  اگر تو به فکر هدیه ایی ارزنده هستی

                           من وبا خود ببر تا اوج خواستن بگو با من که با من زنده هستی

 

                      از اینکه من و تحمل کردین و می کنید سپاس گزارم

                                    

                                      ساکن ديار اشک : آرش (اشک)

                                           

                                             شاد باشید

      

         ************************************

 

                                              تولدت مبارک

 

چو گلها سراپا نشاط و شوری ، تولّدت مبارک ، تولّدت مبارک
بهار امیدی ، همه سروری، تولّدت مبارک ، تولّت مبارک
گل من ! چشمِ دلم از تو روشن شکفتی زیباتر از گل به گلشن
نشستی ، چون لاله در باغ هستی ، تویی تو ، بهانه یِ هستیِِ من
دور ، از هر ، بلایِ ، خزانی بمانی ، با شور و نشاطِ جوانی بمانی
گل ، باشی ، که در جمعِ یاران نشینی ، در عالم ، به جز روی شادی نبینی


چو گلها سراپا نشاط و شوری ، تولّدت مبارک ، تولّدت مبارک
بهار امیدی ، همه سروری، تولّدت مبارک ، تولّت مبارک
گل من ! چشم دلم از تو روشن شکفتی زیباتر از گل به گلشن
نشستی ، چون لاله در باغ هستی ، تویی تو ، بهانه ی هستیِ من
دور ، از هر ، بلایِ ، خزانی بمانی ، با شور و نشاطِ جوانی بمانی
گل ، باشی ، که در جمع یاران نشینی ، در عالم ، به جز روی شادی نبینی

                                                          

                                                                                  شاعر : اردلان سرافراز

    نوشته شده توسط : (اشک)

 

 

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۱۸ خرداد ،۱۳۸٥ - آرش(اشك)
حکايت

                                               حكايت

 

عاشقي را گفتند تو مگر ديوانه اي كه چنين جسم نحيف را در راه معشوق بي وفا فنا

مي سازي ؟

آهي كشيد و گفت : از مجنون پرسيدن چرا نامت را مجنون گذاشته اند و به بيابان پناه برده اي ؟

پاسخ داد هر آن چه جسمم در بيابان سوزان بسوزد گرمي آن به حرارت عشق ليلي نرسد و چندانكه شعله هاي كشندهء آفتاب بر مغزم بتابد و كارم را به جنون كشاند هرگز به مرحله ايكه ليلي به خاطر عشق پابدان گذاشت نخواهد رسيد !

 

  نوشته شده توسط :  (اشک)

 

پيام هاي ديگران ()        link        پنجشنبه ۱۱ خرداد ،۱۳۸٥ - آرش(اشك)