ديار اشك

ترانه های ماندگار ۱ ( اردلان و داريوش )

آرش(اشك) — Fri, 12 Oct 2007 13:03:00 GMT

سروده های اردلان سرافراز که با صدای داریوش اجرا شدن واقعا این ترانه های اینقدر زیبا سروده و اجرا شدن که از دسته ترانه های ماندگار می باشند و هیچوقت از بین نمی روند

دستای تو

ای که بی تو خودم و تک و تنها میبینم هر جا که پا می زارم تو رو انجا میبینم ( داراب 1349)

چشم من

چشم من بیا من و یاری بکن گونه هام خشکیده شد، کاری بکن (داراب 1349)

( این دو ترانه را در سوگ پدر سرود )

شقایق

دلم مثل دلت خونه شقایق چشام دریای بارون شقایق ( تهران 53-1352 )

(این ترانه را برای خسرو گلسرخی شاعر و نویسده بزرگ کشور که به قول اردلان به فرمان باد پرپر شد سرود)

قلندر

در بدر همیشگی ، کولی صد ساله منم خاک تمام جاده هاس ، جامه ی کهنه ی تنم (تهران 1353 )

(خودش می گوید که این ترانه را بسیار دوست دارد می گوید قلندر قصه ی زندگی من است و من این ترانه را زندگی کردم )

آی عشق

عشق به شکل پرواز پرنده س عشق خواب یه آهوی رمندس (ساحل دریای خزر1354)

خسته ام

محبس خویشتن منم از این حصار خسته ام من همه تن اناالحقم کجاست دار خسته ام (نوشهر 1354)

گلایه

از دست عزیزان چه بگویم گله ای نیست گر هم گله ای هست دگر حوصله ای نیست (تهران 1356)

حادثه

بیا ببین که مرگ هم حریف ما نمی شود ببین که قامت من از حادثه تا نمی شود (تهران 1356)

سال دوهزار

سال سقوط سال فرار سال گریز و انتظار (تهران 57-1356)

(یک پیشگویی شاعرانه )

همصدا

اگه هم صدام بودی اگه هم صدام بودی هیچکی حریفم نمی شد (تهران 1357)

مصلوب

به صلیب صدا مصلوبم ای دوست تو گمان مبری مغلوبم ای دوست (تهران1357)

( این ترانه را به در خواست داریوش و برای دل او سرود اگه دقت کنید نام سه تا از ترانه های داریوش در این ترانه اومده – در عذاب تشنگی گُم حسرت من ((بوی گندم)) بر دلم داغ((شقایق)) از عذاب تلخ مردم از کسی که مثل بختک تو شبام انداخته سایه یه سوال ساده کردم نفرت من شد ((گلایه)) - )

نیستی

چنان دل کندم از دنیا که شکلم شکل تنهایی ست (تهران تابستان 1357)

نجات

نجات من بدست توست از این محبس نجاتم ده (تهران زمستان 1357)

دشمن

من خراب دل خویشم نه خراب کس دیگر ... (تهران 1358)

گره کور

کلافه سرنوشت من سر در گم همیشه (تهران 1359)

ولایت

ای همه شعر و حکایت ای بزرگ ای بی نهایت (تهران 1359)

نازنین

ای نازنین ای نازنین در آینه ما را ببین (آلمان 1362)

حادثه

گفتم که چرا دورتر از خواب و سرابی... خواب و سرابی ( آلمان 1363)

آهای مردم دنیا

آهای مردم دنیا گله دارم گله دارم من از عالم و آدم گله دارم ... ( آلمان 1363)

نیایش

خدایم خدایم آه خدایم صدایت می زنم بشنو صدایم (آلمان 1363)

آینه

رو می کنم به آینه رو به خودم داد میزنم (آلمان 1364 )

سهم من

توی این دنیای بی حاصل بودن با همه شکستگی های دل من (آلمان 1364 )

لالا لالا گل زیره

لالا لالا گل زیره بابات دستاش به زنجیره (آلمان 1365)

به بچه ها مون چه بگیم

به بچه های تو و من وقتی یه روز بزرگ شدن (آلمان 1369 )

شَروِه ( تلنگر)

نه زمین خاک قدیمی نه هوا همون هواست (آلمان 1371)

آشفته بازار

تمام عمر بستیم و شکستیم به جز بار پشیمانی نبستیم (آمریکا 1372 )

طاقت من

طاقت من طاقت دل طاقت سنگ است غزل پریده رنگ است (آلمان1376)

سال صفر

زمانِ بی زمانی است رجعت ثانیه شمار (آلمان1376)

(این ترانه در آلبوم سال صفر داریوش است آلبومی که به دلایلی هنوز به بازار نیومده و باید گفت که این ترانه حال و هوای سال دوهزار رو داره )

موج

من آن موجم که آرامش ندارم به آسانی سر سازش ندارم (نیومکزیکو 1378)

خلوت من ( ۸ ) چرا اشک ؟

آرش(اشك) — Mon, 18 Jun 2007 23:37:00 GMT

با تشکر از تمام دوستانی که ما رو قابل می دونند و از این دیار

کوچک دیدن

می کنند و با نظرات خوبشان همیشه مرا یاری کرده اند . می

خواستم بازم در مورد

اردلان سرافراز و اشعار او بنویسم اما دوستان زیادی و بارها از

من پرسیدن چرا اشک

؟ چرا دیار اشک ؟

تصمیم گرفتم در این پست پاسخگو باشم حال چقدر موفق باشم

نمی دونم امیدوارم

مطلب زیر جواب مطلوبی باشه البته این احساس و نظر خودم

میباشد اینک چقدر مورد

تایید قرار بگیره نمی دونم

اشک

گشتم و یافتم ، در وجودش رخنه کردم او را باور کردم که

گرانبهاتر از او و پاکتر از او نیست .

آری اشک ، قطره ایی است بس زیبا که در خود هزاران راز نهفته

دارد قطره ایی که

همیشه در بهترین حال و بدترین زمان همراه مابوده و هست آن

لحظه که در دریای غم

غوطه ور گشته ایم و بغض دو دستی گلویمان را به هم می

فشارد و مجال نفس کشیدن

را به ما نمی دهد تنها اشک است که به داد ما می رسد و ما را از

دست این بغض رها

می سازد و ما را به آرامش می رساند .

اما در آنسوی سکه ، لحظه ایی که انتظار به پایان آمده به هدف

خود رسیده ایم و

پایانی خوش را نظاره گر هستیم و از سرور و شادمانی در

پوست خود نمی گنجیم

قطرات پاک اشک گرد چشمانمان حلقة شادی زده اند

اشک شوق

شاید بارها تجریه کرده ایم اما دقت نکرده ایم و به سادگی از گنار

چنین لحظاتی گذشته ایم .

باید بدانیم که اشک تنها مظهر وبال نیست می توان شادی

حقیقی را از چشمها شناخت

چه لذت بخش و چه زیباست چشمانی که با اشکهای شوق

رضایت و شادی را فریاد میزنند

اشکها هیچگاه متظاهر نیستند حتی گر خودمان تظاهر کنیم .

ما با گریه و اشک پا بدین دنیا گذاشتیم و گاه در غم و اندوه گاه در

شادیهایمان با آن

زندگی کردیم و در آخر ما را با این قطرات بدرقه می کنند.

( چه دیار اسرار آمیزیست دیار اشک { احمد شاملو)

ساکن دیار اشک : آرش

سرگذشت یک شاعر

آرش(اشك) — Thu, 12 Apr 2007 00:56:00 GMT

اردلان سرافراز

اردلان سرافراز شاعر جاودانه ترين ترانه هاي كشورمان است ترانه هايي چون ((چشم من . برج . جاده . مستي )) كه آنها را با صداي خوانندگاني چون((داريوش . ابي . گوگوش . هايده)) شنيده ايم و با آنها خاطره داريم .

اردلان در مرداد ماه سال 1329 در شهر داراب چشم به جهان گشود شهري در جنوب استان فارس كه فقط سه ساعت تا دريا و بندر فاصله دارد .

وقتي بدنيا آمد پدرش 20 ساله بود و او تمام دلخوشي پدر شد وي دوره ي ابتدايي را در مدرسه ي شهرآزاد زادگاهش گذراند و سپس به دبيرستان اميركبير رفت وسيكل اول را گرفت بعد به شيراز رفت و در دبيرستان سلطاني ادامه تحصيل داد بعد از گرفتن ديپلم متوسطه به تهران رفت و در رشته روان شناسي و علوم تربيتي مدرسه عالي پارس پذيرفته شد و از همين دانشكده هم فارغ التحصيل شد .

او در تهران به اتفاق پسرخاله هايش خشايار و اسفنديار سرافراز و براداران مجاب در آپارتماني كه واقع در خيابان پارك كه آن زمان تلويزيون نام داشت زندگي را ادامه داد اما زندگي در تهران براي او طاقت فرسا بود به ويژه كه پدرش به دليل بيماري شيرازه زندگي او سه برادر يك خواهر و مادرش را از هم گسسته بود . او توسط پسر عموي مادرش به راديو معرفي شد و اين آغاز ترانه سرايي اردلان بود البته بارها در دوره ي دبيرستان در مسابقات ادبي جرايد به عنوان شاعر برگزيده معرفي شده بود در آن زمان اشعار نيمايي و غزل مي سرود خود( اردلان) مي گويد كه دنياي شاعرانه اش را عبدالرحيم معزي متحول كرد اردلان در راديو به برنامه ي جوانان مي پيوندد برنامه ايي كه هنرمندان فراواني را به دنياي موسيقي معرفي مي كرد در همان آغاز كار دو شعر بنام ((قصه ي شهر سكوت)) كه فريدون شهبازيان براي او موسيقي نوشت و((اگه يك شب تو برگردي دوباره)) كه توسط دكتر محمد سرير آهنگسازي شد و محمد نوري او را خواند تولد يك ترانه سراي بزرگ را نويد داد .

در سال 1351 اردلان در اردوي سربازي حين تحصيل به سر مي برد پدرش سالار تمام قصه ها و شعرهايش بي آنكه زمانه فرصتي براي آخرين بدرود بگذارد بر اثر بيماري سيروز كبدي از خاك به افلاك پر گشود و اردلان فقط 24 ساعت دير مي رسد زماني كه پدر به خاك سپرده شده است و حسرت آخرين وداع بغضي مي شود كه هنوز راه گلوي او را بسته با مرگ پدر دنياي شاعرانه ي او سخت طوفاني مي شود و از او شاعري ديگر مي سازد او شعرهاي ((جاده . دستاي تو . چشم من . دو پنچره . اون منم و ... )) را مي سرايد در سال 1354 ازدواج مي كند و شعر ((عسل)) را براي او مي سرايد . زندگي ((شاعر)) با ((سوداگر)) يك زندگي دوزخي است . بالاخره اين پرده ي پر از نمايش دروغ و تزوير در سال 1359 به پايان مي رسد و خود مي گويد ((همه چيز يك سوء تفاهم بود)) اوايل سال 1362 جلاي وطن مي كند و در يك گارگاه چوب بري در حومه ي دوسلدورف مشغول به كار مي شود . تن به بازي هاي سياسي رايج نمي دهد و به همه ي مدعيان وطن پرست يك (نه) بزرگ مي گويد چون كه معتقد است اينها حتي فرهنگ اصيل ايران زمين را هم تبديل به دكان كرده اند تا گوش خلق را ببرند. او مانند قافله سالار شعر امروز ايران نيما در خلوت شاعرانه ي خويش دردهاي مشترك مردمش را به زبان شعر بيان مي كند او از سياست بازي متنفر است و مي كوشد تا از اين آشفته بازار دور باشد . امروز چه بخواهيم چه نخواهيم اردلان سرافراز يكي از قله هاي رفيع ادبيات معاصر سرزمين ما است كسي كه صداقت و درستي اش در سروده هايش تبلور يافته است . او از مرز 50 سالگي گذشته در حالي كه هنوز به مثابه سروده اش ((قلندر)) قلندر وار زندگي مي كند و از هر چه رنگ تعلق پذيرد آزاد است .

او هميشه زمزمه مي كند: گر چه گرد آلود فقرم شرم باد از همتم

گر به آب چشمه ي خورشيد دامن تر كنم

و او اين بيت خواجه شوريده شيراز را زندگي مي كند و رمز مانايي آثار او نيز در همين نكته نهفته است .

دو كتاب بنام (از ريشه تا هميشه و سال صفر) از او به چاپ رسيده است .

همكاري با آهنگسازان وتنظيم كنندگان توانمندي همچون : واروژان ،فريد زلاند ، بابک افشار ، تورج شعبانخاني ، محمد حيدري ، منوچهر چشم آذر ، حسن شماعي زاده و بزرگواران ديگري همکاري داشت .

همكاري با خوانندگان :

داريوش : گلايه ، دستاي تو ، سال دو هزار، آشفته بازار، موج ...

گوگوش : غريب آشنا ، كوه، دريغ ، كولي، من و كنجشگ هاي خونه...

ابي : ستاره ي دنباله دار ، عسل ، بگو اي يار بگو ، دلبر ، روزگار...

هايده : سوغات ، شانه هايت ، روزهاي روشن ، ساقي ، بهانه ...

ستار : عروسك ، گل پونه ، بهت، ستاره بازي ، رفتي و نموندي...

فرهاد ، ستار ، مازيار ، معين ، اميد ، شکيلا و ...

آدرس سايت : www.ardalansarfaraz.com

****************************************

بدليل اينكه خودم عاشق اين شاعر هستم وسالها با ترانه هاي او زندگي كردم و گريستم از اين پس از شعر هاي او بيشتر خواهم نوشت .

پند حافظ

اين چه شوري است كه در دور قمر مي بينم
همه آفاق پر از فتنه و شر مي بينم
هر كسي روز بهي مي طلبد از ايام
علت آنست كه هر روز بتر مي بينم
ابلهان را همه شربت ز گلاب و قند است
بوته دانا همه از خون جگر مي بينم
اسب تازي شده مجروح به زير پالان
طوق زرين همه بر گردن خر مي بينم
اين چه شوري است كه در دور قمر مي بينم
همه آفاق پر از فتنه و شر مي بينم
دختران را همه در جنگ و جدل با مادر
پسران را همه بدخواه پدر مي بينم
هيچ رحمي نه برادر به برادر دارد
هيچ شفقت نه پدر را به پسر مي بينم
پند حافظ بشنو خواجه برو نيكي كن
كه من اين پند به از گنج و گهر مي بينم

شاعر : اردلان سرافراز

خواننده : داريوش

خلوت من ( ۷ )

آرش(اشك) — Mon, 05 Mar 2007 00:58:00 GMT

می خواستم برای از دست دادنت اشک بریزم

اما افسوس که تمام اشکهایم را برای بدست آوردنت ریختم

***

جدایی

بمون اي فصل خوب قصه هاي عاشقانه

بمون اي با تو بودن فصلي از گل با ترانه

بمون اي همصداي لحضه هاي خواب و رويا

صداي پاي بودن توي رگ هام ، تو نفس هام

هميشه قصه هاي آشنايي ناتمومه

تموم لحضه هاي با تو بودن پيش روم

چه سخته بي تو رفتن

چه سخته بي تو موندن

نمي شه اين جدايي باور من

وداع آخرينه جدايي در كمينه

غروب لحظه هاي واپسينه

شعر : رضا اشعاری

خلوت من ( ۶ )

آرش(اشك) — Wed, 07 Feb 2007 13:23:00 GMT

مناجات

الهي اين سوز ما امروز درد آميز است

نه طاقت به سربردن نه جاي گريز است

اين چه تيغ است كه چنين تيز است

الهي درد مي دانم و دارو نمي دانم

الهي تو شفا ساز كه از اين معلولان شفايي آيد

تو گشايشي ده كه از اين بنديان كاري نگشاي

به سامان آر كه سخت بي سامانيم جمع دار كه بس پريشانيم

دانايي ده كه از راه نيفتيم بينايي ده كه در چاه نيفتيم

نگاه دار تا هران نشويم براه دار تا پشيمان نشويم

بياموز تا راه از چاه بدانيم برافروز تا در تاريكي نمانيم

همه را از خود رهايي ده همه را با خود آشنايي ده

همه را از مكر اهريمن نگاه دار همه را از فتنه ي نفس آگاه ساز

از نفس بدم رهايي ده يا رب از قيد خودم رهايي ده يارب

بيگانه ز آشنا و خويشم گردان يعني به خود آشنايي ده يا رب

يارب ز شراب عشق سر مستم كن و ز عشق خودت نيز كن و هستم كن

از هر چه بجز عشق تهي دستم كن يكباره به بند عشق پا بستم كن

الهي آنكه تو را دشمني آموخت سوخت

آنكس كه جوهر حيات شناخت لب دوخت

آنكه دم از بيگانه گي زد آشنايي نيا موخت

دل جايگاه مهرست نه جاي جوشش و كينه

جان از دوستي جان گيرد وكينه با کینه دوستي كليد در هاي بسته است

و مرحم دلهاي شكسته است چه زيباست جهان اگه بينايي آموزيم

و چه مهربانن جهانيان اگر دريچه دل پر از عشق را بگشاييم

******************************************************

نیاز و تو خودم کشتم که هرگز تا نشه پشتم

زدم بر چهره ام سیلی که هرگز وا نشه مشتم

من آن خنجر به پهلویم که دردم را نمی گویم

به زیر ضربه های غم نیو فتد خم به ابرویم

مرا اینگونه گر خواهی دلت را آشیانم کن

من آن نشکستنی هستم بیا و امتحانم کن

افسانه من

آرش(اشك) — Fri, 23 Jun 2006 14:06:00 GMT

افسانة من

ای اشک سوزان ، ای چراغ خانة من

ای از تو روشن خانه و کاشانة من

ای آه آتش خیز من ، ای در دل شب

بر شعلة سوزان دل پروانة من

ای عقده ، ای اشک فشرده در گلویم

با خون دل آغشته آب و دانة من

ای سینه ، ای خالی زهر نیرنگ و کینه

ای از خرابیهای دل ویرانة من

ای جان درد آلودة محنت نصیبم

ای رفته از کف در غم جانانة من

غم ؟ ای نشانده در صف میخانه مستم

بر سنگ مدهوشی زده پیمانة من

ای دیده ، ای از بی نصیبی مات و حیران

ای بینوا تر از دل دیوانة من

بیهوده میسوزید و مینالید از غم

ای آشنایان ز خود بیگانة من

افسانه شد مهر و وفاداری و یاری

کوته کنید ای همرهان ، افسانة من

شاعر : بيژن ترقی

خلوت من ( ۵ )

آرش(اشك) — Wed, 07 Jun 2006 23:42:00 GMT

سلام دوستان عزیز دیروز مورخه هفدهم خرداد بود یکی از رخدادهای مهم زندگی من روزی که آغاز همه ... روز سفر من به این کره خاکی که خود هم نمی دانم برای چی و به چه جرمی به این دنیا تبعید شدم . شاید باید در چنین روزی بسیار خوشحال باشم و حتی جشن بگیرم اما ...

(( چنان از زندگی سرد و دلگیرم که روز مرگ خود را جشن می گیرم ))

ای کاش می توانستم .

البته من هم با تمام شرایط ، بسان همه با هزاران امید دارم ادامه می دم و انتظار پایان این تبعیدی را می کشم تا دوباره به جایی که از آن آمده ام برگردم .

(( می خوام بخندم اما حیف که اشکهایم مثل من متظاهر َنیستند ))

اما سعی می کنم شاد باشم .

برای روز میلادم اگر تو به فکر هدیه ایی ارزنده هستی

من وبا خود ببر تا اوج خواستن بگو با من که با من زنده هستی

از اینکه من و تحمل کردین و می کنید سپاس گزارم

ساکن ديار اشک : آرش (اشک)

شاد باشید

************************************

تولدت مبارک

چو گلها سراپا نشاط و شوری ، تولّدت مبارک ، تولّدت مبارک
بهار امیدی ، همه سروری، تولّدت مبارک ، تولّت مبارک
گل من ! چشمِ دلم از تو روشن شکفتی زیباتر از گل به گلشن
نشستی ، چون لاله در باغ هستی ، تویی تو ، بهانه یِ هستیِِ من
دور ، از هر ، بلایِ ، خزانی بمانی ، با شور و نشاطِ جوانی بمانی
گل ، باشی ، که در جمعِ یاران نشینی ، در عالم ، به جز روی شادی نبینی

چو گلها سراپا نشاط و شوری ، تولّدت مبارک ، تولّدت مبارک
بهار امیدی ، همه سروری، تولّدت مبارک ، تولّت مبارک
گل من ! چشم دلم از تو روشن شکفتی زیباتر از گل به گلشن
نشستی ، چون لاله در باغ هستی ، تویی تو ، بهانه ی هستیِ من
دور ، از هر ، بلایِ ، خزانی بمانی ، با شور و نشاطِ جوانی بمانی
گل ، باشی ، که در جمع یاران نشینی ، در عالم ، به جز روی شادی نبینی

شاعر : اردلان سرافراز

نوشته شده توسط : (اشک)

حکايت

آرش(اشك) — Wed, 31 May 2006 23:32:00 GMT

حكايت

عاشقي را گفتند تو مگر ديوانه اي كه چنين جسم نحيف را در راه معشوق بي وفا فنا

مي سازي ؟

آهي كشيد و گفت : از مجنون پرسيدن چرا نامت را مجنون گذاشته اند و به بيابان پناه برده اي ؟

پاسخ داد هر آن چه جسمم در بيابان سوزان بسوزد گرمي آن به حرارت عشق ليلي نرسد و چندانكه شعله هاي كشندهء آفتاب بر مغزم بتابد و كارم را به جنون كشاند هرگز به مرحله ايكه ليلي به خاطر عشق پابدان گذاشت نخواهد رسيد !

نوشته شده توسط : (اشک)

اشک

آرش(اشك) — Fri, 19 May 2006 13:34:00 GMT

اشک

ای زلال روشن عشق ! ای پناه شب اندوه !

قطره قطره ، قصه داری از غم ویرونی کوه

ای رفیق خلوت من ! بار اندوهه رو شونه م

تو ببار بغض غروبو بشکن این کوه غرورو

تا دوباره باز بشینه گرمی تو ، روی گونه م

اشک من ای وارث درد بگو از غربت یک مرد

تو بگو از لحظه های غربت و تنهایی من

بگو از کبوترایی که طلسم شب شکستن

تو بگو ی ای هم صدای بی صدایم ای رفیق لحظه هایم

پرسه و شب گریه هایم

چرا رو آيینه ها مون پر غربت و غباره

تو اگه با من باشی غصه ها مو کی بباره ؟

(افشین سرافراز)

خلوت من (۴)

آرش(اشك) — Mon, 15 May 2006 12:14:00 GMT

سلام خدمت تمام دوستان عزیز که لطف کردن و از دیار کوچک من دیدن کردن از همهء شما سپاسگزارم

دوستان ببخشید اگر جواب نظرات شما رو نتونستم زود جواب بدم و نتونستم وبلاگم رو بروز کنم علت این بود که ناخواسته برای مدتی به سفر رفتم دست روزگار ما رو راهی غربت کرد در این مدت هر چند کوتاه بود اما خیلی سخت و طولانی برایم گذشت .خدا رو شکر که دوباره برگشتم و بتونم دوباره در کنار شما دوستان باشم امان از غربت نشینی که چقدر سخت و غذاب آور است هر روزش مثل یک سال می گذرد امیدوارم همه همیشه در دیار و خانهء خود به زندگی شان با عشق وشادی ادامه دهند و هیچ غربتی برای هیچکس نباشه .

ای غربت خانه ات ویران شود نام تو نفرین شبگیران شود

ای کاش شبی کوهها طغیان کنند جاده های دور را ویران کنند

ای غربت نام تو مبهم است هرچه از درد تو بگوییم کم است

ای غربت تب بگیری مثل من از عطش هرشب بمیری مثل من

ساکن دیار اشک : آرش( اشک)